Suzanna Jansen, 2008, uitgeverij Balans
Amsterdam-Noord tijdens de crisisjaren: Roza Dingemans, moeder van een door schulden en alcoholisme getroffen gezin, probeert koste wat kost haar waardigheid te bewaren. Ze ontleent trots aan een gerucht over een voorname afkomst en een misgelopen erfenis.
Maar is dat werkelijkheid of mythe?
Op zoek naar de feiten stuit haar kleindochter, de auteur, op een verborgen stuk Nederlandse geschiedenis: een uniek heropvoedingsexperiment in de Drentse nederzetting Veenhuizen, waaraan haar voorouders zijn blootgesteld. In drie enorme gestichten werden vanaf 1823 tienduizenden arme stadsgezinnen gedrild tot nuttige burgers. Maar wat begon als een bevlogen plan om de onderklasse te verheffen, veranderde al snel in een fuik.
In een betrokken, beeldende stijl volgt Suzanna Jansen vijf generaties van haar familie langs alle goedbedoelde beschavingspogingen. Van de bedelaarskolonie Veenhuizen tot het wonen-onder-toezicht in de arbeiderswijken van de twintigste eeuw. Gaandeweg tekent zich af hoe deze opvoedcampagnes ingrijpen in het leven van Roza Dingemans en haar nazaten.
(bron: website van Suzanna Jansen)
Een op het eerste oog wat wonderlijk boekje, een soort sciencefictionroman, die wat provocerend lijkt te zijn. Iemand uit 2024 wordt met een soort tijdmachine teruggeplaatst in de tijd van Jezus, om voor een groep evangeliekale christenen bewijzen te halen voor hun geloof in Jezus.
Herman Vuysje, 2007, uitgeverij Contact
Een prachtig boek dat het leven beschrijft van de familie Amram, een Joodse familie uit Toledo in Spanje. De familie wordt gevolgd vanaf de 15e tot en met de 21e eeuw. Een familie die vele drama’s meemaakt van inquisitie en verdrijving, van vlucht en ziekte, maar ook goede tijden zijn hun deel. De familie (be-)land op Rhodos, eigenlijk tussenstop naar het beloofde land. In de tweede wereldoorlog wordt vrijwel de gehele familie gedeporteerd en komt om in de vernietigingskampen.
De tienjarige Sarah wordt in de nacht van 16 juli 1942 samen met haar ouders opgepakt en naar de Velodrome d'Hiver in Parijs gebracht, waar duizenden joden worden verzameld voor deportatie. Niemand heeft echter gezien dat Sarah haar kleine broertje Michel in een kast opsloot, net voordat de politie het appartement binnendrong. Ze heeft hem beloofd zo snel mogelijk terug te komen om hem te bevrijden, maar Sarah wordt met haar ouders op transport gesteld en steeds verder weggevoerd. Zestig jaar later krijgt Julia Jarmond, een Amerikaanse journaliste in Parijs, de opdracht een artikel te schrijven over deze razzia, een inktzwarte bladzijde in de Franse geschiedenis. Ze gaat op zoek in archieven, en via het dossier van Sarah ontdekt ze een goed verborgen geheim van haar eigen schoonfamilie. Haar echtgenoot probeert haar ervan te weerhouden zich met deze geschiedenis te bemoeien, maar Julia besluit desondanks het spoor van Sarah te volgen. Haar naam was Sarah is een ontroerende roman waarin het grote drama dat zich in Parijs voltrok, is teruggebracht tot het verhaal van één slachtoffer, en dat is zó overtuigend gedaan dat het geen enkele lezer onberoerd zal laten.
Dorsvloer vol confetti is een sensitieve roman over de strijd van ieder mens om een eigen leven, en tegelijkertijd een liefdevol portret van een Zeeuwse orthodoxe boerengemeen-
En toch is juist hij gegrepen door het levensverhaal van Jezus van Nazareth en wat de traditie van hem heeft gemaakt. Een eigenzinnig, vaak wat provocerend verhaal, waar vele gelovigen wel eens hun wenkbrauwen bij zullen fronsen, maar niettemin een boeiende kijk van een niet theoloog. Aanzet misschien om zelf ook (weer) eens na te denken over je eigen kijk op deze Jezus.
Mensen raken uitgeput als ze putten uit troebele bronnen. Deze bronnen geven geen spirituele energie maar zuigen je leeg. Waaruit kun je dan wel kracht putten zonder uitgeput te raken? Volgens de auteur zijn er in ieders leven ook heldere bronnen die reinigen, verfrissen en vruchtbaar zijn. En er is de bron van de Heilige Geest. Naar deze bronnen wijst Grün de weg.