Jes. 42, 1-4  en Matteus 12, 1-14

Ik zal u een verhaal vertellen:
Meer dan veertig jaar geleden waren er aan de rand van Nijmegen grote weilanden met enkele boerderijen en een fraai landhuis. Maar er was ook woningnood. En er werd een groot nieuwbouwproject gestart. De weilanden werden woonwijken van huizen en flats, met straten, sloten en vijvers en tamelijk veel groen.
In het begin moesten de mensen nog aardig door de modder sjouwen. De boerderijen verdwenen, op één na. Die boerderij had een centrale plaats in de wijk en werd omgedoopt tot kerk. Een plaats van samenkomst om het geloof wat de mensen in de nieuwe woonwijk met elkaar verbond te delen en te vieren. De boerderij was op den duur te klein en een nieuwe grote moderne kerk werd gebouwd. Een open kerkruimte met grote ramen en glazen deuren.
De mensen uit de wijk bouwden mee aan de geloofsgemeenschap in de vele werkgroepen. De wijk veranderde … er kwamen nieuwe mensen bij, anderen verhuisden naar elders, velen bleven. Zo werd het verhaal van God met mensen doorgegeven, tot op vandaag!

In dit verhaal herkent u vast de geschiedenis van onze Ontmoetingskerk. Ik kan dit verhaal vertellen omdat anderen het aan mij hebben verteld. Niet zo letterlijk maar in fragmenten. En misschien klopt het niet helemaal precies, want dat heb je wel eens als er wat wordt doorverteld!

Maar hier zijn we dan ... om samen weer een nieuw werkjaar te open! Een jaar waarin we op verhaal willen komen ... onder andere door elkaar verhalen te vertellen over vroeger en over de toekomst.
Het nieuwe Aanbod van Vorming en Toerusting biedt ons daarvoor vele mogelijkheden.
We kunnen ons bezinnen op ons eigen verhaal en we mogen ons laten inspireren door het Grote Verhaal van God en mensen waarvan we al ons leven lang deel uit maken.
Ik ben ook benieuwd naar kleurrijke verhalen die inspireren. Die ons voort laten gaan op die weg die hier ruim 40 jaar geleden begon. Om met elkaar een geloofsgemeenschap te zijn rondom Jezus van Nazareth. Hij stelde zijn leven in dienst van God en mensen.

Daarvan kennen we vele mooie verhalen uit de bijbel.
Zo hoorden we vandaag het verhaal van de leerlingen van Jezus die aren plukken en eten op de sabbat. De Farizeërs staan meteen klaar met hun commentaar en het wetboek in de hand. 'Wat jouw leerlingen doen, dat mag niet zeggen ze tegen Jezus! ...'
De reactie van Jezus is dat hij de Farizeërs een verhaal vertelt uit het eerste testament. Hij vertelt het verhaal van David en zijn metgezellen die in de tempel van de toonbroden hadden gegeten toen zij honger hadden. Ook dat was in strijd met de wet!
Maar het gaat om meer dan de tempel, zegt Jezus! Het gaat om het leven en om mensen. Barmhartigheid wil ik, geen offers! Het is niet aan ons om te snel over een ander en zijn situatie te oordelen. De religieuze wetten en regels zijn er ten dienste van God en mensen en niet omwille van zichzelf.

Om dit te onderstrepen volgt er een ander verhaal. Jezus geneest de verschrompelde hand van een man. Wederom doet hij dit op de sabbat en wederom krijgt hij commentaar.
Dan vertelt Jezus een klein verhaaltje; over het enige schaap van iemand, dat uitgerekend op de sabbat in een kuil valt! Natuurlijk ga je het schaap bevrijden uit de benarde situatie. Nou als het zo voor de hand ligt dat je een schaap redt, dan toch zeker ook een mens ...

Het zijn niet alleen mooie en leerzame verhalen die Jezus vertelt!
Deze vorm laat ons ook zien dat juist het hele verhaal verteld moet worden.
De verhalen maken de dilemma's in het leven duidelijk. Ze geven aan hoe we tot bepaalde keuzes zijn gekomen!
Het evangelieverhaal is het verhaal van Jezus, die leeft en handelt naar de geest van de wet. Hij kijkt naar wat mensen werkelijk nodig hebben om tot hun recht te komen.
Dat doet hij vanuit barmhartigheid. Met een open en vrije geest.
Hij laat zich niet opsluiten in wet en regelgeving uit het verleden dat vandaag de dag mensen van het leven afsluit.

Die Geest waait ook in en over de Ontmoetingskerk. Met een open en vrije Geest lezen wij de verhalen uit de bijbel en proberen ze verder te dragen in het leven van alledag.

Vorige week trok de orkaan Irene langs de stad New York.
De bewoners hadden de nodige voorzorgsmaatregelen getroffen; er was voedsel en batterijen ingeslagen, mensen uit kwestbare gebieden waren geëvacueerd. Wie enigszins kon besloot in de stad te blijven. Zij wilden niet weglopen toen het spannend werd, maar ze wachtten tot de storm voorbij was. Daarna pakten zij de draad van het leven weer op. Mensen gingen de straat op om elkaar te ontmoeten.

Ook dat is misschien het verhaal van de Ontmoetingskerk.
We hebben in de loop der jaren kerkelijke stormen aan ons voorbij zien trekken. En wie weet wat we nog kunnen verwachten?
We kunnen daarvoor vluchten! Maar we kunnen ook kijken onder welke omstandigheden we staande kunnen blijven. 
Zo hebben we sinds jaar en dag een eigen koers gevaren …. Een koers die we ook in de toekomst willen blijven varen, met een open en vrije geest! En zo het verhaal van het evangelie handen en voeten geven.
Of zoals het kunstwerk hier voren laat zien: een open ruimte, een open kerk die beschutting biedt tegen felle zon en regen. Als zomaar een dak boven wat hoofden.

Laten we elkaar daarom vooral verhalen gaan vertellen over geloof en vertrouwen. Over samen delen, over liefde en gerechtigheid.
En van die mooie kleine verhalen, misschien soms een regel groot, van hoe we God ervaren in dat ene ogenblik van ontmoeting van je gezien en gehoord weten.
Ik wens ons een werkjaar toe, om op verhaal te komen, ons eigen verhaal verder te schrijven en dat we de tijd nemen om naar elkaars verhalen te luisteren.

Weekend 3/4 september 2011