Jes. 63,16b-17.19b; 64,3b-7  en Marcus 13,33-37

“Hoe laat komen jullie thuis?” vraagt mijn dochter. “Dat weten we nog niet, maar hoezo?” vraag ik op mijn beurt.
“Nou gewoon, ik wil het graag weten” zegt ze.
“En waarom dan?”, vraag ik weer. “We hebben toch goede afspraken gemaakt. Je gaat toch geen domme dingen doen?” “Nee, mam wat denk jij nou?”  “Maar ik vind het gewoon fijn om te weten”.

Wachten op onze thuiskomst, zonder te weten waar ze aan toe is, is geen prettige gedachte voor mijn dochter. Ze wil uur en tijd weten, om zo haar eigen plan te kunnen maken. Het open einde van ‘we zullen wel zien en wacht maar af’ geeft onrust.

Hoe is dat voor de wachters in het huis van de Heer?
Zij weten dag noch uur dat de Heer des Huizes thuis komt. Er zijn goede afspraken gemaakt, ieder heeft zijn taak. De voornaamste opdracht is om waak-zaam te zijn. Waak-zaam is dan niet rustig afwachten, maar vraagt om voortdurende aandacht en alertheid.

Het is een korte parabel die Marcus ons vandaag vertelt. Aan duidelijkheid laat hij weinig te wensen over ... Wees waakzaam! Wees waakzaam! Wees waakzaam! klinkt het tot drie keer .
Maar wat wordt er dan precies van de dienaren verwacht? Te wachten op de thuiskomst van de Heer, is dat alles? Wanneer dat is en hoelang het duurt weet niemand. Alleen dat ie eens zal komen. Dat klinkt als een belofte.

Het huis van de Heer mogen we wellicht zien als  een mooi beeld van de Schepping die wij als dienaren in bruikleen hebben gekregen.
En hoe gaan wij daar mee om?
Het is hoopvol om dagelijks in de krant artikelen te lezen over duurzame landbouw, energiebesparing, bewuste keuzes die mensen maken voor eten en drinken. Het besef dat we jarenlang op te grote voet hebben geleefd, de aarde hebben uitgebuit en dachten dat de voorraden in de grond onuitputtelijk waren dringt bij steeds meer mensen door. Niet dat daarmee alle problemen zijn opgelost. De aardbol met haar miljarden bewoners blijft een kwetsbaar geheel. Er is nog genoeg om ons zorgen over te maken als verwoesting van bossen door illegale houtkap, vervuiling van natuur en milieu, de kilometers asfalt en de stijgende CO2 uitstoot.

Zoals mij dochter heel goed weet, hoe ik het huis aan wil treffen als ik thuis kom, zo hebben wij denk ik ook wel een besef van wat God van ons vraagt in de aandacht voor mens en milieu. In het beheer van zijn Schepping. Daarom is waakzaamheid geboden! Het is van belang dat we zaak niet op zijn beloop laten. Maar maatregelen nemen om te behoeden en beschermen wat ons is toevertrouwd.

Wachten is niet met de handen in de schoot gaan zitten, en afwachten. Wie iets of iemand verwacht kan het aardig druk hebben. Wachten brengt onrust met zich mee. Daarom past bij wachten ook de oproep tot waakzaamheid. Waakzaam om het beslissende moment niet voorbij te laten gaan!

Zoals de demonstranten op het Tahirplein. Zij wachten op vrijheid en democratie. Met alle strijd en onrust van dien zijn zij alert om de beslissende wending niet voorbij te laten gaan.
De deelnemers aan de Occupy-beweging die vasthoudend aandacht blijven vragen voor het financiële systeem dat wereldwijd failliet dreigt te gaan. In de hoop een ommekeer teweeg te kunnen brengen.
Of mensen die wachten op een verblijfsvergunning. Zij wachten, maar zijn tegelijkertijd zeer alert om de kans te grijpen die zij misschien krijgen.
En dichter bij huis, als we wachten op de bus, kijken we voortdurend in de richting waar ie vandaan moet komen. Wanneer we een belangrijke uitslag verwachten blijven we in de buurt van de telefoon, ijsberen misschien door de kamer, gaan niet weg, en blijven waakzaam.

Ergens las ik: Wachten rijmt op achten! En achten zegt iets over aandacht, over zorgzaamheid en de tijd nemen. Ergens acht opslaan is ergens op letten, iets in de gaten houden, zodat het niet ongemerkt aan je voorbijgaat ...

Advent is de tijd van waakzaam wachten. We mogen uitzien naar de komst van God in ons midden. Dat is alert zijn op de toekomst, klaar staan als het moment er is, voorbereid zijn ... En dat kunnen we doen door aandacht te hebben voor elkaar en de tijd te nemen voor wat we belangrijk vinden.
Waakzaam wachten is niet vlug en haastig van het een naar het ander rennen, al staat ons nog veel te doen. Maar wie met aandacht de dingen doet die hij moet doen, heeft uiteindelijk meer voldoening en rust.

Jesaja, de adventsprofeet bij uitstek, laat ons weten dat we het niet allemaal op eigen kracht hoeven te doen, dat we mogen vertrouwen op God. Zijn bede is:

Keer U weer tot ons,
Omwille van uw dienaren.
Scheur toch de hemel open en daal af
U komt tegemoet
die met vreugde gerechtigheid beoefenen
die bij al wat zij doen aan U denken.

Terwijl wij God verwachten, komt hij ons tegemoet en is hij aanwezig in het goede dat we doen, in de zorg aan aandacht die we hebben voor elkaar en de wereld waarin we leven. Mogen wij met deze aandacht, wachten op wat komen gaat.

Weekend 26/27 oktober 2011