Eerst was er een vraag: waar droom je van?
Toen schreef een kind op een Adventsster ‘geen oorlog en een ijsje’.

Nu staat de ster met die wens met de Kerstmis op de voorkant van het boekje van de kinderviering.

‘Geen oorlog en een ijsje’ vat immers de kerstboodschap zo mooi samen. Het gaat over grote dingen als vrede op aarde. En over kleine blije dingen: de vreugde van een ijsje (met twee bolletjes!) in de zomer en ijspret in de winter. Dezelfde verwondering en glimlach die ieder mens blijkt te hebben als je een pasgeboren kind ziet. ‘Geen oorlog’ is de opmaat naar vrede. Maar de kiemkracht voor vrede voor alle mensen zit in die kinderlijke vreugde om een ijsje. Zouden er daarom bij de presentatieavond ‘dromen over Dukenburg’ ijsjes zijn uitgedeeld?

Ja, toegegeven, soms komt de kerk ook wel eens positief in het nieuws, bijvoorbeeld als er een ramp is gebeurd, zoals in Noorwegen, of op veel kleiner schaal, in Alphen aan de Rijn. Dan worden er kerken open gesteld, zijn er pastors vol begrip en worden er indrukwekkende diensten gehouden.

Maar, zo denk je, dat zou toch zonder ramp ook moeten kunnen?

Ligt het aan de geringe kennis van de journalistiek op het gebied van kerk en theologie,  aan de slechte manier van PR van de kerken, of is het werkelijk zo slecht gesteld met de kerken en hun leiders?

De waarheid zal wel, zoals gewoonlijk in het midden liggen en genuanceerder dan op het eerste oog lijkt.

Hand in eigen boezem is altijd het beste begin, dus hoe ‘verkopen’ we ons als kerken ?

In het vroege voorjaar was het kaal in Dukenburg. De hoge bomen langs de van Apelterenweg zijn gerooid. En nu in de zomer staan er jonge bomen vol in blad. De bermen zijn rijkelijk voorzien van fraaie bloemen. Het is een kleurrijke pracht. Wonderlijk hoe zoveel zaad ontkiemen kan, wat eens een berg zand en blubber was.
Trots staan de halmen te wuiven in de wind, bloeien de klaprozen al weken. Bij zoveel bloemenpracht zie je dat onkruid niet bestaat. Er zijn alleen maar kruiden.

Het is al enige tijd windstil op deze blog. Alsof er met Pasen en daarna niets gebeurd is.
Niets is minder waar. Soms gebeurt er zoveel dat er geen woorden voor zijn of er te weinig tijd is om er woorden voor te vinden. Het past eigenlijk ook wel bij de tijd tussen Pasen en Pinksteren waarin de leerlingen van Jezus achter gesloten deuren zwijgend bij elkaar zaten, wachtend op … op wat eigenlijk?

Komend weekend vieren we dat de deuren opengeblazen werden en die leerlingen Geestdriftig naar buiten traden om een blijde boodschap te verkondigen.