“Ik wou dat ik een positie had zoals de dichter des Vaderlands”, dacht ik kijkend naar Pauw en Witteman afgelopen week. Dan kon ik in vurige gedichten kritiek hebben op de leiders van dit land en op mensen die voluit, of halfhartig allerlei maatregelen goedkeuren, die mensen tegenover elkaar plaatsen.
“Maar ach, ‘k ben niet die dichter, dat ziet een elk aan mij”, moet ik bekennen vrij naar een vroom kinderliedje dat ik vroeger heb geleerd. Ik ben slechts een theoloog, heb me verdiept in de godgeleerdheid en probeer daar iets van over te brengen aan gemeenteleden.
Toch blijf ik met dat onbehaaglijke gevoel zitten dat er zaken gebeuren in deze wereld, in ons land, in mijn omgeving, die ik niet kan rijmen met… ja, waarmee eigenlijk niet?
Met mijn gezond verstand? Nee, want dan zouden die andere mensen geen gezond verstand bezitten?
Met mijn rechtvaardigheidsgevoel dan misschien? Ja, maar is dat dan zo zuiver?

Na wat denkwerk kom ik tot de conclusie dat het mijn geloof is waarmee ik het niet kan rijmen. Naast theoloog ben ik ook nog gelovige en geloof deel ik met velen, met mensen die Christen zijn, maar ook met Joden en Moslims en noem maar op.
Dat geloof leert niet alleen mij, maar wereldwijd mensen dat uitgangspunt van handelen en spreken de liefde is.
Dat geeft me dan toch weer wat rust, want de vurige pijlen die ik op de ander richt, die het in mijn ogen niet goed doet, zijn niet aan liefde ontstoken.
Maar toch kan ik rustig kritiek hebben op het handelen van anderen als ik dat leg langs de maat van wederzijds respect, van liefde. Dan klopt het niet dat je de ene burger meer rechten wilt geven dan de ander, dat je de ene mens meer kansen biedt dan de ander, dat je discrimineert zonder het zo te noemen, dat je mensen uitsluit verpakt in mooie woorden.
En nu moet ik snel ophouden, want als ik nu verder ga, spreekt niet meer de gelovige, maar iemand die het jammer vindt niet Dichter des Vaderlands te zijn:
“Wie neerlands bloed in d’aders vloeit…” (begin van het gedicht dat Ramsey Nasr, Dichter des Vaderlands, voordroeg bij Pauw en Witteman)