Ja, toegegeven, soms komt de kerk ook wel eens positief in het nieuws, bijvoorbeeld als er een ramp is gebeurd, zoals in Noorwegen, of op veel kleiner schaal, in Alphen aan de Rijn. Dan worden er kerken open gesteld, zijn er pastors vol begrip en worden er indrukwekkende diensten gehouden.

Maar, zo denk je, dat zou toch zonder ramp ook moeten kunnen?

Ligt het aan de geringe kennis van de journalistiek op het gebied van kerk en theologie,  aan de slechte manier van PR van de kerken, of is het werkelijk zo slecht gesteld met de kerken en hun leiders?

De waarheid zal wel, zoals gewoonlijk in het midden liggen en genuanceerder dan op het eerste oog lijkt.

Hand in eigen boezem is altijd het beste begin, dus hoe ‘verkopen’ we ons als kerken ?

Inderdaad vaak niet goed. Daar kunnen we veel leren van de reclamewereld. Het gaat bij het verkopen van producten in eerste instantie veel minder om details dan wel om het gevoel, de emotie. Wat doet het woord ‘kerk’ bij mensen? Het is niet hip, het scoort niet als je jong bent, succes hebt en … zegt naar de kerk te gaan. We moeten  dus hard aan ons image gaan werken. Dat het er weer toe doet dat je gelovig bent.

We moeten meer aandacht gaan besteden aan onze core business: het geloof.

De kerken zijn leeggelopen en minder relevant voor de samenleving. Het aantal journalisten dat nog inside kennis heeft van een kerk is  klein geworden. Het kerkelijk nieuws bestaat vaak uit dat wat er aan schandalen en opmerkelijkheden te melden valt en dat wordt dan gebracht op een manier die het geheel van de kerk vaak ernstig tekort doet.

Een van de laatste kerkjournalisten was A.J. (Bert) Klei van het dagblad Trouw, maar hij stopte in 1990.

Er komen  alleen nog artikelen over ‘de kerk’  in het nieuws van buitenaf, als zaken uit een rariteiten kabinet met vaak een wat meewarige ondertoon: “Ach, ach die gekke kerkmensen toch”, alsof er alleen nog kerkmensen zijn op Urk of in Staphorst – en daarmee doe ik veel gelovigen in die plaatsen ook nog  tekort.

Nu zijn er natuurlijk tussen veel rariteiten, als bijvoorbeeld een dorpspastoor die de begrafenis weigert van iemand die voor euthanasie had gekozen en 25 predikanten, die geen verplichte nascholing willen, ook heel ernstige zaken in het nieuws geweest, als bijvoorbeeld het vele seksuele misbruik wat aan het licht is gekomen.

De kerk is zeker niet heilig en vaak teveel  een afspiegeling van alles wat er in de maatschappij gebeurt, maar dat maakt de eigenlijke taak van de kerk er niet minder belangrijk op.

Zorgen dat de boodschap van liefde en gerechtigheid in woord en daad door de tijd wordt gedragen.

Veel kerkenwerk is daarop ook gericht in pastoraat en diaconaat, maar het komt vaak niet echt in de schijnwerpers.

Als de kerk en haar leden zich daar naar binnen en naar buiten weer meer op concentreren, heeft die kerk een belangrijke taak te vervullen in de samenleving, hoe klein of groot ze ook is.

Als we die boodschap weer in de markt kunnen zetten is  ‘kerk’ voor velen wel weer iets om rekening mee te houden.

Johan Dorst