In mijn tas zit een blauw glazen steentje, gekregen aan het eind van de Jacobusviering. Daarin vertelden mensen over hun teleurstelling maar ook hun hoop. Het steentje kleurt prachtig bij de glazen brug van Frank Biemans. Een tastbare herinnering aan de oproep (bijgestelde) verwachting te koesteren.

Aansluitend werd de tentoonstelling Kunstenaars Over-Bruggen geopend. De kerkzaal hangt vol bruggen af en onaf. De opening was een rijkdom aan beeldende kunst, ontmoetingen in een zonovergoten kerk en mooie muziek. Zo´n middag waarop je beseft hoeveel er is om van te genieten.

Vanmiddag was dat heel anders: een wanhopige vrouw belt aan, toevalllig(?) ben ik er en komt ze niet aan een gesloten deur. Ze vraagt gebeden die ze als een soort mantra kan bidden om het vol te houden. Ik luister naar haar verhaal. Als ze zegt ‘ik weet niet hoe ik hieruit naar de andere kant kan komen’ nodig ik haar uit om mee te gaan naar de tentoonstelling in de kerk. Ik geef haar geen woorden maar beelden mee. De gebroken brug met het (door tranen) doorgelopen blauw. Ze benoemt zelf de oevers, heel zwart-wit. Dan kijken we naar de glazen brug. Vanuit de weekendviering slaat de boog de verbinding tussen de woorden dor(st) en bron. We kijken, zwijgen, steken een kaarsje aan en bidden. Kunst en geloof, samen bieden ze troost en wat perspectief. Ze neemt een folder mee met de bruggen die laten zien dat er een weg is. Ik hoop dat ze die weg vindt. Als ze terugkomt, zoek ik weer mee en krijgt ze mijn blauwe steentje.