Kijk niet zo somber, zegt een man tegen mij terwijl ik met een bos tulpen richting kerk loop. Somber? Ik? “Sorry, het was niet mijn bedoeling” mompelde ik terug. Ik voel me niet somber: ik geniet van de lente, de zon en vorige week was vol met boeiende kunstZINnige activiteiten en zowel gisteravond als vanavond mag ik opnieuw met mensen in gesprek over wat hen bezielt en hen (bijbelse) inspiratie aanbieden.

Ik loop door en maak twee kijktafels: eentje met een paars kleed, dode takken en losliggende neptulpen: dood, donker, doods. En een vrolijke tafel met kleurige kleden en de verse tulpen. Daartussen zal straks zich het paasverhaal gaan afspelen. Terwijl ik de tulpen in de vaas zet, denk ik nog wat na over dat somber. En dan weet ik het: in het voorbij gaan gaf ik bijna achteloos een oudere vrouw zonder tanden een paar euro. Een mens aan de donkere kant: het zou toch niet moeten hoeven, zo staan bedelen … voor haar en zoveel anderen.