Hoewel geboren tijdens carnaval in Oeteldonk ben ik nooit een echte carnavalsvierder geworden. Carnaval valt ook altijd in of zoals dit jaar net na onze verjaardagmarathon van iedere week in de familie een verjaardag. Daarom beperkt carnaval zich meestal tot het uitgebreid knutselen-naaien van door de kinderen zelfbedachte kostuums voor het schoolcarnaval.
Dit jaar heb ik overigens toch een carnavalsoptocht gezien. In het natuurmuseum in Rotterdam stond een bonte stoet opgesteld: een siameese koe, een geit met een enorme bult op zijn kop en een hele vitrine vol fantasiedieren, ontstaan doordat een creatieveling stukjes van verschillende dieren aan elkaar gemaakt had. De wereld even anders dan anders, als een onderbreking van het dagelijks ritme. Ikzelf zocht die onderbreking in even minder mensen, meer thuis en meer natuur.

Aswoensdag was dan ook geen afsluiting van onstuimig feesten maar meer een start van veertig dagen op weg naar Pasen. Het askruisje hoefde me niet terug op aarde te brengen want ik was met beide benen op de grond gebleven. Het sterkte me wel om aan de ‘woestijntocht’ van bezinning te beginnen. Drie manieren reikte de bijbellezing ons aan om de brug naar God te slaan: gerechtigheid doen, bidden en vasten. We tekenden mensen met as met de woorden ‘Vertrouw op God die je geschapen heeft uit het stof van de aarde’. Emmanuel vertelde in zijn overweging hoezeer as ook voedingsbodem kan zijn voor een nieuw begin: toen men in een natuurgebied de spontane bosbranden eindelijk onder controle had, bleek een paar jaar later dat er geen nieuwe bomen meer groeiden. De zaden hadden de warmte van de brand nodig om los te komen en de as om in te ontkiemen. Sinds die ontdekking laat men nu steeds, gecontroleerd dat wel, stukken afbranden. Een goede vastentijd! wenst iemand me toe bij het uitgaan van de viering.

Even dacht ik, vasten=afzien=goed? Maar toen snapte ik het: het askruisje op mijn voorhoofd kan hopelijk net zoveel nieuw leven geven als de as in dat natuurpark.