Van de week kreeg ik een verlaat verjaardagscadeautje, een boek met de titel Rust en regelmaat – wat je kunt leren van het kloosterleven -. Dat staat haaks op de afgelopen anderhalve week waarin het meer hollen of stilstaan was. Hollen omdat er veel dingen gebeurden en moesten gebeuren: o.a. een uitvaart, een gewoon preekweekend waarin we op zaterdagavond mee mochten jubelen met een echtpaar dat 40 jaar getrouwd was en op zondag meetreuren met twee families die beiden een levenslustige vrouw verloren. Deadlines voor liturgieboekjes en persberichten die de deur uit moeten.

Praatjes tussendoor met mensen over diepgaande emotionele processen: over ouder worden en niet meer alles kunnen, angst voor terugkerend huiselijk geweld. Het was dus hollen en stilstaan want in zulke dagen sta ik en met mij mensen in de parochie, nadrukkelijk stil bij waar het om gaat in het leven en wat geloven betekent. De voornaamste regel uit de bijbel keerde op allerlei manieren terug: God liefhebben en de naaste als jezelf of zoals de Dijk zingt: het komt altijd weer op de liefde neer.