Deze week weer verschillende keren aangelopen tegen een fenomeen wat me stoort, boos maakt en, misschien nog wel het meest, beledigt.

Zo vaak kom ik uitingen tegen in de media juist over de extremen van het geloof, die zo vaak het beeld vormen van het geloof in het algemeen en van de kerk in het bijzonder.

Eindoordeel: een achterlijke club, die radicaal zijn en ondertussen de kat in het duister knijpen.

Hoe kun je, zo is mijn wat vertwijfelde vraag, genuanceerd geloven?

Een artikel in Trouw van 18 mei gaf voor mij duidelijk weer hoe het in de discussie over geloof vaak gaat; het is dikwijls een gevecht tussen de uitersten.

Staat aan de ene kant een felle evangelical als Ted Haggard, dan staat aan de andere kant iemand als de evolutiebioloog Richard Dawkins. Beiden, zo blijkt, gaan uit van een karikatuur van wat geloven is; de een van binnenuit, de ander van buitenaf, en ik weet eigenlijk niet wat erger is. Er is in deze polarisatie geen enkele wil om de ander te begrijpen.

Dit zelfde merk ik zo af en toe ook binnen de kerk.

Als je je eigen mening verabsoluteert en  God als getuige oproept bij je eigen gelijk is iedere poging tot gesprek zinloos.

Op de protestantse classis hoorde ik deze week weer mensen pleiten voor zending vanuit, denk ik, de idee dat het christendom superieur is en dus moeten anders- of niet-gelovigen worden bekeerd, en als ik hooggeplaatste kerkleiders hoor spreken over hun kerk, die maat is voor alle andere gelovigen, dan wordt het me bang om het hart.

De kerk lijkt te vluchten naar de vleugels met een erg leeg midden. Terwijl de nuance altijd ligt in het elkaar ontmoeten in het midden.

Blijkbaar zit het preken ons toch meer in het bloed dan ons lief is, maar wie preekt, luistert niet en wie luistert, preekt niet.

In de Ontmoetingskerk proberen we nu juist elkaar te vinden door te luisteren naar zoveel verschillende geloofsverhalen. Juist al die kleuren samen vormen de regenboog, de kleuren van het leven.

Ben eigenlijk best benieuwd hoe anderen tegen deze polarisatie aankijken.

Johan Dorst