v-7.jpg
Lezingen: 1 Kon 17:10-16; Marcus12:38-44

Heeft u ze laatst gezien, de kinderen die met lampionnen door de straat liepen?
Ze lieten iedereen schrikken. Sommige halloweenfeestjes werden zelfs echte horror zoals in het zwembad in Tilburg. Halloween groeit aan populariteit. Net als allerlei series met situaties waarvan je hoopt ze in het echt nooit mee te maken. Wat is dat toch dat we griezelen leuk vinden?

Vanavond lopen er kinderen met lampionnen door de straat. Ze delen met iedereen die ze tegenkomen hun licht en hun liedjes over delen. Morgen is het immers de naamdag van Sint Maarten. De Romeinse soldaat die bij de stadspoort een bedelaar ziet en zijn mantel met hem deelt. Het was een spontane ingeving van de soldaat. Maar de ontmoeting werd een ommekeer in zijn leven. Zijn leven lang bleef hij delen met de armen. Zijn levensverhaal klinkt als een sprookje. Hij werd zelfs heilig verklaard. Soldaat Maarten ontdekte immers dat hij niet de eerste was die oog had voor arme mensen. Hij trad ermee in het voetspoor van Jezus en Elia.
Elia ziet aan de stadspoort een weduwe, die hout aan het sprokkelen is. In eerste instantie ziet hij haar armoede niet, hij vraagt háár om hem water en brood te geven.
Hij heeft niet door dat de vrouw leeft in haar ergste nachtmerrie: haar zoon te moeten laten sterven van de honger. Elia gedraagt zich in eerste instantie als bedelaar. Maar als hij ontdekt dat ze bezig is met het laatste avondmaal voor zichzelf en haar zoon, doet hij als vele eeuwen later Sint maarten. Hij zorgt dat er voor hen weer te leven is. Hij zorgt voor dat wat een mens gewoon niet ontbreken mag, eten en drinken.
Ook Jezus kijkt op een drukke plaats in de stad om zich heen en ziet daar een arme weduwe twee geldstukjes in de offerkist doen. Vlak daarvoor heeft hij gewaarschuwd tegen vrome schriftgeleerden die belust zijn op de ereplaatsen maar ondertussen de huizen van de weduwen die noodgedwongen hun bezit moeten verkopen, opkopen.
Jezus wil die verschrikkelijke realiteit uitbannen. Met zijn waarschuwing tegen de schriftgeleerden én door die arme weduwe als lichtend voorbeeld te stellen. Zij deelt namelijk wel, zo arm als ze is. Jezus ziet de eigenwaarde van die vrouw. Hij ziet haar kracht ondanks de armoede die schuurt.

De offerkist van de kerk en armoede schuurt al eeuwen ...
Luisterend naar dit verhaal schuurt het dat ze juist van haar armoede wat doet in de offerkist. Had ze daar niet beter nog wat eten van kunnen kopen?
Maar soms zien we mensen hier in de kerk hetzelfde doen. Ze geven van het beetje wat ze hebben aan de kerk. Wij zeggen dan dat dat niet hoeft. Maar als ze toch met muntstukken het geld voor bijv de doop bij elkaar sprokkelen, nemen we het wel aan. Want, zo vertelde de betreffende moeder “voor mij is dit belangrijk, daar heb ik dus wat voor over en er zijn altijd wel weer mensen die het harder nodig hebben dan ik”. In het voetspoor van Jezus gaat het om het zien van die eigenwaarde en de kracht van mensen…

Vanuit de voorbeelden van Elia en Jezus doen we als kerk mee met het project Arm-in-arm. Hierin zoeken we naar manieren om de schaamte rond armoede te doorbreken en de armoede in Dukenburg minder schrijnend te maken. Dat valt nog niet mee. Zo duidelijk zichtbaar als bij die bedelaar aan de poort is het niet. Onze armen zijn meer zoals die sprokkelende weduwe die Elia ziet. Ze sprokkelen hun inkomen bij elkaar van subsidies en bijdragen van leergeld, gratis tweede kansje etc. Maar ook steeds meer werkende mensen moeten sprokkelen om alle rekeningen te betalen en raken in armoede verzeilt.
Gisteren bij de Klaasmarkt was het met het vragen van een prijs ook vaak gissen: komt iemand voor een koopje of heeft ze het geld echt niet en zou ze zeer geholpen zijn met de aankoop.

De lezingen van vandaag roepen ons in ieder geval op om alert te zijn op de kwetsbare armen om ons heen. Uit de statistieken van Dukenburg weten we inmiddels dat we in onze wijk veel mensen in armoede leven. Maar belangrijker is denk ik nog de boodschap vanuit de bijbelverhalen dat we wie in armoede verzeilt raakt, en dat kan je zomaar gebeuren ... als mensen blijven zien. Mensen met kracht, mensen met talent, mensen met humor. Zoals dat bijv. gebeurt in de glossy die schuurt, genaamd Quiet.

Quiet omdat het blad lawaai wil maken voor stille armoede. Het staat vol verhalen van mensen die leefden in armoede maar weer greep kregen op hun leven. Mensen voor wie het leven niet gladjes verloopt, bij wie het schuurt, soms fijn, soms grof.
Daarnaast belicht het opnieuw de stille armoede om de discussie op gang te houden. Dat doen ze met bijzondere advertenties voor booknix.com. een appartement op Côte da’s zuur en bijv. een gedicht over de Voedselbank (zie hieonder).

Terug naar de lampionnen van Halloween en Sint Maarten.
Laat je je leiden door de horror of blijf je te midden van een soms verschrikkelijke wereld toch steeds het licht zoeken en ontsteken? Ga je voor het spookje of het sprookje?
Mensen kunnen Halloween in Sint Maarten veranderen. Laten we gaan voor het laatste en licht ontsteken midden in een verschrikkelijke wereld. Voor al wie kwetsbaar is. [lichtje aansteken in pompoen]

Is dat als een sprookje te mooi om waar te zijn? Ik nodig u toch uit om Sint Maarten te volgen. Vanavond kan dat zelfs heel letterlijk. Vanavond om 17 uur koesteren we het oude sprookje en vertellen het door ter inspiratie. Daarna gaan we op pad, het donker in met het licht van de lampionnen en het lied over mensen die goed zijn voor elkaar, die wat doen voor anderen en delen met elkaar. En we gaan daadwerkelijk vrolijkheid uitdelen aan mensen van de Meiberg en de Horizon en ieder die het onderweg horen wil!

 

voedselbank

daar sta je dan, wie had dat ooit gedacht
toen we als kinderen winkeltje speelden
of toen we zongen in de winternacht
over die moeder die straalde van weelde

dat ieder mens gelijk is, ongeacht
geloof, komaf, sekse of ras, dat kweelde
de nieuwe tijd; hij heeft het niet gebracht
er zijn teveel kansarmen en misdeelden

natuurlijk is er recht op bijstand, ach
de pleister op de wond die niet had mogen
bestaan als mooie dromen niet vervlogen

waren, dat is de trieste waarheid; mag
ik mijn pakket? ik vraag geen mededogen
maar, rijkdom, zie de armoe onder ogen

Jace van de Ven

(uit Quiet500 De glossy die schuurt, blz. 96, 2017 uitgegeven door  Stichting Quiet 500)

 

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )