v-5.jpg
Aswoensdag 2020

Goede mensen,

Vandaag vieren we het begin van de vastentijd. Dat doen we, door ons te laten tekenen met as. Teken van onze vergankelijkheid, menselijkheid, en ook teken van geloof, dat het dodelijke niet het laatste woord heeft.

Aswoensdag luidt een tijd in om te ontdekken wat dat is: onze menselijkheid, vergankelijkheid, en wat tot de dodelijkheid leidt. Het Mattheusevangelie dat we lazen, wil er ons op wijzen dat toewijding aan God niet gaat over uiterlijke schijn, overdreven handelingen, luide gebeden en vrome gezichten. Toewijding aan God gaat niet over uiterlijke schijn, maar over innerlijke gerichtheid, toewending, be-kering zo je wilt.

Maar hoe beoefen je die toewijding te midden van het echte leven dat we leiden? Want daar gaat het tenslotte om.

Om dat ook voor mezelf te verhelderen ben ik te rade gegaan bij stadsmonniken. Mensen die te midden van de stad een leven willen leiden als monnik. Zij zeggen: Te midden van de schare in de stad; zoek jij, zoeken wij, Gods gelaat; dit is wezenlijk voor het charisma van de stadsmonnik.
Veel mensen denken bij bezinning alleen aan: stilte, meditatie, gebed, kerk, stil worden in jezelf. Maar is het niet minstens ook zo dat onze bezinning, onze toewending aan God, onze be-kering leefbaar en zichtbaar zou moeten zijn in ons geleefde leven.

Je kunt je laten meevoeren door de opvattingen van die wereld, zeggen de stadsmonniken, dat is gemakkelijk. Of, als je je wilt bezinnen, kun je je terugtrekken uit die wereld, ook dat is gemakkelijk. Maar, zo vertaal ik dat, hoe beweeg je jezelf door je bestaan, winkelend door de straten, mensen bezoekend, zorgend voor je zieke partner, je zieke kinderen, tussen de vrolijkheid van de kinderen en kleinkinderen, de aanspraak die mensen in je werk of daarbuiten continue op je doen. Hoe laat je je met hart en ziel meenemen?
Dat vraagt om een bepaald innerlijk gesprek, waarin we zoeken naar een evenwicht dat bij ons past. Want:
Je hoeft geen afstand te doen van de wereld, je lichaam, de dingen om je heen. Integendeel, Je hoeft het materiele niet los te laten, om je te wijden aan God. We kunnen dankbaar zijn voor alles wat ons ter beschikking staat. Dankbaar voor de dingen in onze huizen, dankbaar voor het voedsel. We moeten er alleen niet in gevangen raken. We kunnen ons afvragen waartoe we die zaken gebruiken. Gebruiken we onze have en goed voor alleen voor onszelf of delen we het in de praktijk?

Zo kan het ook gaan met tijd. Je hoeft geen afstand te doen van de tijd voor jezelf. Je hoeft niet te onthechten van de tijd, op te gaan in de tijdloosheid van bijvoorbeeld gebed. Je hebt het leven, de tijd, gekregen om er iets moois van te maken als dat gaat. De tijd is van God en jou. Maar je kunt de tijd delen. In de tijd die je krijgt kun je proberen er iets goeds van te maken, voor jou en de mensen die op je pad komen.

Je hoeft het gewone en vertrouwde niet los te laten, integendeel, het vertrouwde schept geborgenheid. Vasten betekent misschien wel, bewust het vertrouwde waarderen, de liefde ervaren die daarin verborgen ligt. En tegelijkertijd kan een vastentijd ons leren om het vertrouwde los te laten en open te staan voor het nieuwe: nieuwe mensen, nieuwe gebeurtenissen, nieuwe inzichten, nieuwe culturen. Het heilige schuilt zowel in het vertrouwde als in het nieuwe. Populair uitgedrukt: vasten is dat je je eigen comfortzone waardeert als comfort, maar dat je je er ook uit laat halen, uit je comfortzone, door verhalen en vragen van mensen die dat nodig hebben.

“Herschep mijn hart, leer mij uw weg”, zingen we

Het charisma van de stadmonnik, haalde ik aan. Charisma is niet een of andere heldhaftige heiligheid, maar het woord komt van charis, cadeau, de goedheid van God. Charisma is leven vanuit dat wat je van God hebt gekregen.

We gaan de weg van vasten en bezinning. We gaan leven vanuit ons eigen charisma. We herordenen onszelf. We hoeven onszelf niet te vernederen, niet weg te cijferen, geen afstand te doen van wie we zijn. We zijn kinderen van God en zijn geroepen ons leven ‘goed’ te leiden, binnen de menselijkheid die ons gegeven is. We worden opgeroepen dat te doen in rechtvaardigheid, toegewijd aan God en aan elkaar, zodat wij worden herschapen.

Dat hoef je niet alleen te doen. Er is een gelovige gemeenschap, met wie we samen op pad gaan. Elkaar aansprekend en steunend. We worden getekend op die weg, met een kruisje van as, zodat we weten dat de dodelijkheid niet het laatste woord heeft. Want God is bij ons.

Amen.

 

 

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )