v-3.jpg
Lezingen: 1 Kon 19:9-16; Psalm 85; Mat 14:22-33

De fluistering van een zachte bries. Wat is die welkom in de hitte van deze dagen!
Wat een zegen als je daar zelf voor kunt zorgen met een ventilator. Tot voor kort kende ik alleen deze: een stand met als extra luxe een ronddraai stand. (aan)
Inmiddels weet ik dat er geavanceerdere ventilators zijn. De sterkte van de fluistering van de zachte bries kun je ermee zelf bepalen, evenals de tijdsduur. Zo kun je rustig gaan slapen ...

Helaas is dat niet iedereen gegeven. Zo’n luxe ventilator niet en evenmin een vredige nachtrust. Er is voor veel mensen genoeg om wakker van te liggen. Als ze al ergens veilig kunnen liggen, dakloos opgejaagd of op de vlucht zoals Elia. (uit)

Elia wordt met de dood bedreigd, hij wordt bang en vlucht om zijn leven te redden de woestijn in. Daar valt hij aan de wanhoop ten prooi, gaat onder een bremstruik liggen, verlangend naar de dood. “Het is genoeg geweest, Heer, neem mijn leven ...”
Maar God stuurt een engel naar hem toe die hem eten en drinken geeft en gesterkt door het voedsel loopt hij verder de woestijn in, helemaal naar de Horeb de berg van God. Daar kan hij eindelijk in een grot veilig slapen.
Tot hij de stem van God zelf hoort: Elia wat doe je hier?
In zijn antwoord klinkt zijn moedeloosheid door: “waar doe ik het allemaal voor, het haalt toch niets uit, ik ben nog als enige overgebleven”.

God zegt: kom naar buiten.
Daar ziet Elia de hevige storm en al het gedonder in zijn leven letterlijk voorbij trekken. En God is nergens te bekennen. Zie je wel, als het er op aan komt sta je er toch alleen voor. Je moet het zelf doen.
Petrus heeft dezelfde ervaring.
bootje stormVol vertrouwen stapt hij midden in de storm uit de boot om Jezus tegemoet te lopen. Maar als hij voelt hoe sterk de wind is, wordt hij bang en begint te zinken.
Zelfs Jezus voelt het zo aan het kruis: God mijn God, waarom heb je me verlaten?
Door God en alleman verlaten. Er zijn genoeg mensen die zich ook nu zo voelen. De inwoners van Beiroet. Zorgmedewerkers en families die Corona van dichtbij meemaakten. Mensen die voor hun gevoel altijd in quarantaine zitten. Mensen voor wie er in hun leven steeds een nieuwe storm opsteekt. Ieder van ons, van tijd tot tijd wel godverlaten.

Elia, de psalmist en Petrus laten op dat gevoel drie heel verschillende reacties zien:
Elia vlucht en trekt zich terug in zichzelf.
De psalmist blijft zijn hoop op God stellen en zingt dat uit:
God was onze helper: de Heer was genadig en keerde het lot van Jacob ten goede,
de Heer geeft al het goede, ons land zal vruchten geven.
Petrus doet schreeuwend een schietgebedje: Heer, red me!

Maar daarna vertellen deze verhalen van achteraf allemaal: opeens is God er toch!
In de uitgestoken hand van Jezus die Petrus vast pakt en in de boot helpt.
In de fluistering van een zachte bries.
En in de te volgen looproute die God hem wijst: Elia, nog even volhouden, je taak zit er bijna op, zalf Elisa tot je opvolger, je hoeft het dan niet meer allemaal alleen te doen.
In land dat toch weer vruchten gaat geven.
In noodhulp, in samen de glasscherven bij elkaar vegen, in hulp bij wederopbouw.
In langzaam maar zeker herstel. In onverwacht bezoek.
In moed om zelf naar buiten te gaan.
Dan is God er opeens toch ... (aan)

God zelf toont zich aan Elia in de fluistering van een zachte bries.
God is, zeggen sommigen als de wind: je ziet hem niet maar je kunt hem horen, zien en voelen in wat hij in beweging zet. Of juist tot rust brengt, zoals Jezus zorgt dat de wind, de storm op het meer gaat liggen.

bootje
Dan is God er opeens toch! Wat een zegen!

Misschien voel je het nu nog niet zo. Zulke godservaringen worden meestal pas achteraf verteld. Om de fluistering van de zachte bries hier nu te voelen moet je ook niet te ver weg zitten.
Maar het hoopvolle nieuws van vandaag is, dat die zachte bries er was en is en zal zijn. Laat dat onze bron van verkoeling zijn, in de hitte van het leven!
Amen.

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )