v-5.jpg
Lezingen: Wijsh. 6:12-16; Mt. 25:1-13

Het is geen charmante evangelietekst, over de tien slimme en de tien domme meisjes. Het lijkt alsof gezegd wordt: wie goed zorgt voor voldoende voorraad voor zichzelf is slim en mag meedoen met het feest van God. Wie onvoldoende vooruit kijkt is dom en niet op tijd voor dit feest. Bovendien willen de 10 slimme meisjes niet eens delen. Dat vinden wij dan weer dom hier. Ik ga dus op zoek naar betekenis, want Jezus heeft volgens mij niet iets willen zeggen over de slimheid en domheid van meisjes en ook niet over dat we niet moeten delen. Wat dan wel?

Deze tekst staat aan het begin van hoofdstuk 25 van Matteus. Eerst komt deze tekst, dan volgt de tekst over het gebruik van of het begraven van talenten en daarna volgen de zogenaamde werken van barmhartigheid: zorgen voor de dorstigen, de gevangenen, de hongerigen. De teksten hebben met elkaar gemeen dat ze van ons vragen: wat kunnen wij vanuit ons geloof betekenen? 

kerkjeIk neem even een omweg. In de katholieke kerk vieren we dit weekend het feest van de heilige Willibrord. Door deze brenger van het christelijk geloof, missionaris, naar dit deel van de wereld in de 7e eeuw, is er nu christendom hier. Maar, zoals nu, waren er ook toen verschillen in opvatting over hoe de kerk georganiseerd zou moeten worden. Willibrord, afkomstig uit York, Engeland, en verder opgeleid in Ierland stond in de lijn van de Romeinse stedelijke organisatie, een stabiele kerk. Zijn tegenstanders, Ierse plattelandsmonniken, waren voorstander van een rondtrekkende kerk, ze waren meer evangeliserend ingesteld. Een Ierse missionaris verwoordde dat aldus: "Op zoek naar God en een klein plekje voor mezelf". Misschien is dat wel een aansprekend beeld voor ons. De R.K. kerk, zoals velen van ons die kennen uit de jeugd bestaat niet meer: grote volle kerken, niet alleen met kerst, niet alleen grijze haren, vol met alle generaties. De grote gebouwen zijn nu bijna leeg, ook toen het coronavirus nog geen vat op ons had.

We moeten de kerk als plaats van geloof misschien anders denken, vanuit een kleine plaats, zoals dat kleine oude kerkje op de foto. Of, zoals een ondernemer een bouwpakket bedacht van een kleine verplaatsbare minikerk, waar max. 15 mensen in kunnen. Op zoek naar God en een klein plekje voor mezelf. 

Alle meisjes in het evangelie, laten met hun lampen, het licht schijnen op zoek naar het feest van God. Ik zie ons ook zo. Op zoek naar God en een klein plekje voor mezelf. Laten we het beeld van die grote kerk eens loslaten en op zoek gaan naar God, wie wij daarin kunnen zijn, en zeggen en doen. Iets wat bij ons past. In onze eigen opvouwbare kerkje. Ook in deze tijd als alle gewoontes doorbroken lijken te zijn door het coronavirus. 

Wat is dan voor ons van waarde? 
Waarvoor en voor wie kies je dan? 
Welke praktijk is daarvoor nodig? 
Wat doe je dan, biddend, zelf, thuis voor jezelf of iets doen voor een ander. 
Welke ideeën over de wereld horen daar bij? 
Welke wereld droom je dan? Waar zoek je God? Waar vind Hem of Haar is? Wie kunnen we nabij zijn, ook in deze tijd van corona? 
Welke verhalen over Jezus horen daarbij? Welke zijn de mooiste, de waarste, de lastigste? Wat vertellen ze ons over God en wat zeggen we daarover tegen anderen?

Een priesterkennis van me zei onlangs: "wie vrijelijk een verbintenis aangaat, moet die verplicht nakomen". Volgens mij is het een uitspraak uit de juridische wereld: als je bijvoorbeeld iets op internet bestelt, vrijwillig, dan moet je dat wel betalen. 

Geloven was lange tijd geen keuze. Je deed het, omdat iedereen het deed. Je ging naar de kerk, omdat het moest. Dat geloven bestaat nu niet meer. Geloven is vrijelijk een verbintenis aangaan met God en met elkaar. Of, minder deftig: op zoek gaan naar God en een klein plekje voor mezelf. Maar als je met God verbonden bent, schept dat ook verplichtingen. Het vraagt net ietsje extra's van je, je moet jezelf net over een weerstand, een drempel heen helpen. 

daklozenIn San Francisco (US) bezocht ik een daklozenkerk, Gubbio. Genoemd naar de plaats waar de heilige Franciscus sprak met een bedreigende wolf. In de wijk waar deze kerk staat leven de daklozen op straat: verslaafden, mensen met pech, oud-veteranen die beschadigd zijn door de vele oorlogen waar de Verenigde Staten in betrokken was. De daklozen slapen in de nacht op de kerkbanken, in het achterste gedeelte van de kerk. ‘s Morgens vertrekken ze weer, na een maaltijd en een mogelijkheid tot een douche. De straat op. Vooraan in de kerk wordt elke ochtend gebeden. Het is een ontroerend project, ook een ontroerend beeld, maar het is in zekere zin ook een hard beeld, een kerk gevuld met daklozen, met al hun gebroken levens. Het ruikt er ook niet lekker. 

Zo hoeft die kleine plaats van geloof er niet uit te zien, maar zo kan hij er uit zien. Misschien vraagt het zoeken naar God, en dat doen we met elkaar, om net dat beetje extra's, om net over je eigen drempel heen te stappen.
De meisjes, slim en dom, zijn op zoek naar God. Dat lukt niet alle meisjes even goed. Het vraagt om Gods aanwezigheid, Gods wijsheid, om goed op weg te kunnen gaan. 

Laten we aandachtig blijven in deze tijd. Dat we weten: ik ben op zoek naar God, en een klein plekje voor mezelf. Hoe doe ik dat, zodat het feest van God kan beginnen? 

Amen.

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )