Beelduitzending

Beelduitzending

Viering mee- of terug­kijken via ons YouTube kanaal.

Pastoraal ontmoeten

jitsi meetDigitaal, maandag om 10.30 uur. Klik op blauw balkje en doe mee.

Aanmelden vieringen

H3EHoe aan te melden voor de vieringen en nieuwe corona-maatregelen.

Kerkradio & video

kerkomroep

Viering live of uit archief kijken of luisteren.

Info Coronavirus

corona

Berichtgeving omtrent het Corona­virus en ONLINE vieringen.

Bemoediging

bemoediging

Pagina met teksten, tekeningen en foto's ter bemoediging in Coronatijd.

Lezingen: Ex. 17:3-7; Joh 4:5-42

Soms kost het moeite om uit een getrokken spoor te stappen, om een eenmaal gevormd beeld te doorbreken. Dat noemen we ook wel ‘framing’, groepen mensen vastzetten in een beeld. Vandaag hebben we nogal wat van die frames of sporen te pakken. Het interessante van het evangelie van vandaag is dat het Jezus en de Samaritaanse zijn, die de frames al pratend met elkaar doorbreken. En dat het de leerlingen zijn, die in de beelden blijven hangen en ze niet ter sprake brengen.

Laten we eens kijken welke vastliggende sporen er zoal zijn.

Jezus praat met een Samaritaanse. Dat doe je niet. Samaritanen hebben een ander geloof, daar praat je niet mee. De Samaritaanse praat met een jood. Dat doe je niet, joden hebben een ander geloof. De vrouw heeft vijf mannen gehad en is niet getrouwd. Daar praat je niet mee: de traditie bestempelt haar als zondares. En de vrouw praat met een vreemde man, dat doe je niet, zomaar op het heetst van de dag. Er zijn dus nogal wat beelden die er zijn: over verschillen in geloof, bevolkingsgroep, in moraal, in vastgelegde vrouwen-en mannenrollen.

Misschien hebben ook wij een simpel beeld, een frame, geleerd over deze tekst: Dat frame is dan: Jezus praat met een zondares en bekeert haar tot het geloof dat Hij het levende water is, zoals wij ook zondaars zijn. En als we nu maar geloven dat Jezus het levende water is, dan komt het wel goed met ons.

Ik denk dat Johannes iets interessanters schrijft. De twee, Jezus en de Samaritaanse vrouw, doorbreken namelijk de beelden door met elkaar een goed gesprek, een dialoog, over het geloof aan te gaan. Zij spreekt over haar voorvader Jacob, Hij over het water dat leven geeft. Zij meldt dat ze als plaatsen van geloof een berg en Jeruzalem kent, en hij zegt dat de plaats er niet toe doet, maar dat het van belang is tot God in geest en waarheid te bidden. Elk heeft een eigen mening. Uiteindelijk neemt de vrouw de mening van Jezus over. Dat horen we uit haar mond: Kom eens kijken naar een man, die mij alles heeft verteld wat ik gedaan heb. Zou Hij soms de Messias zijn?

Jezus en de vrouw doorbreken de beelden die zij van elkaar hebben. Zij wisselen gelovige argumenten uit. Zij ziet wie Hij misschien is, de Messias, Hij ziet haar wie zij is. En dat is heel wat anders dan wat de leerlingen doen. We hoorden: zij zijn verwonderd dat hij met haar in gesprek is, maar vragen niet: wat wilt ge van haar, waarom praat ge met haar? Dan pas hadden ze iets kunnen leren: het levende water, de geest van God en waarheid, het leven dat onder ons is komen wonen, dat niet blijft hangen in beelden over elkaar, maar zichtbaar wordt onder elkaar.

Net als bij het volk in de woestijn. Ze verwijten Mozes zijn leiderschap, het gebrek aan water, en doen niets liever dan terugkeren naar wat ze al kennen, naar Egypte. Maar de God van Israël geeft water dat uit barre rotsen komt. Daarvan kunnen ze leven. Niet de terugkeer naar wat je al kent, je eigen veiligheid, maar openheid voor nieuwe wegen, levend water uit hoe barre rotsen ook, schept licht en ruimte.

Kom daar maar eens om als het over onszelf gaat, of de wereld vol meningen, vol twitter, harde beeldvorming. De frames, de beelden over elkaar, over wie nu zondig is en wie niet, en wat het geloof van die ander is, en welk volk een goed volk is, en welk niet. En over dat het vroeger allemaal beter was. Volgens mij leren de teksten van vandaag ons, dat als ons nieuwe ervaringen worden aangereikt, als we ons openstellen voor God op plaatsen of bij mensen waar we hem of haar niet verwachten, dat we dan pas kunnen zien waar God reddend nabij is.

Hoe dat praktisch kan? We kunnen vragen stellen: wat zou hij/zij bedoelen? Wat gelooft zij eigenlijk? Ik denk wel dat zij een verkeerd leven leidt, maar is dat wel zo? Wat weet ik eigenlijk van de Syrische buren en wat weten zij van mij? Misschien kunnen we elkaar hardop vragen stellen die de leerlingen van Jezus niet stelden. Tegen de beeldvorming in.

Misschien is deze coronatijd wel een goed voorbeeld. Hoe bedreigend soms ook, lijken we allemaal open te staan voor elkaar, al willen sommigen natuurlijk toch hun eigen framing toepassen op het buitenland. Blijf openstaan, sluit je misschien op in je huis, maar niet in je hart. Zorg goed voor jezelf, maar wees voor niemand bang en wijs niemand af.

Ik keer nog een keer terug naar het evangelie van Johannes: Jezus en de vrouw hebben elkaar gezien, wie zij zijn. Zij zijn over hun eigen beeldvorming gestapt en zijn met elkaar in gesprek gegaan over hun ware geloof. Zij hebben vragen gesteld, inzichten verworven, gezegd wat ze dachten.

De leerlingen waren verwonderd over de overschrijding van sociale grenzen, maar stelden geen vragen.

Laten wij proberen dat wel te doen. Openstaan voor elkaar, zodat wij open kunnen zijn voor de levende God. Het helpt ons op weg naar Pasen. Dan pas zullen we namelijk echt verwonderd zijn en vragen stellen.

Laat het bij ons zijn, zoals we gebeden hebben aan het begin:

Raak ons met uw woord.
Dat wij inzicht verwerven
in onszelf,
dat wij scherp gaan zien
wie wij zijn,
dat wij opstaan
uit onze eigen diepten.
Dat wij herschapen worden.
Nieuw begin.

 

 

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )