Beelduitzending

Beelduitzending

Viering mee- of terug­kijken via ons YouTube kanaal.

Pastoraal ontmoeten

jitsi meetDigitaal, maandag om 10.30 uur. Klik op blauw balkje en doe mee.

Aanmelden vieringen

H3EHoe aan te melden voor de vieringen en nieuwe corona-maatregelen.

Kerkradio & video

kerkomroep

Viering live of uit archief kijken of luisteren.

Info Coronavirus

corona

Berichtgeving omtrent het Corona­virus en ONLINE vieringen.

Bemoediging

bemoediging

Pagina met teksten, tekeningen en foto's ter bemoediging in Coronatijd.

Lezingen: Ezechiël 37:12-14; Johannes 11:1-45

Negen miljoen Nederlanders geloven in wonderen. Dat is uitgezocht door museum het Catharijnenconvent en KRO-NCRV, voordat de coronacrisis uitbrak. Die negen miljoen Nederlanders. Waar geloven die nou in? En wij, geloven wij ook nog in wonderen? Uit het onderzoek blijkt dat het over van alles en nog wat kan gaan: een voorspellende droom, de geboorte van een kind, een wonderlijke genezing. Het religieuze aspect neemt een veel minder prominente plek in. Men zegt dan: vroeger geloofde men in God en nu in de wetenschap. Of sluit het een het ander niet uit? Voor sommigen misschien wonderlijk en waarschijnlijk voor velen van ons heel gewoon: wetenschap en geloof kunnen prima hand in hand gaan. Waarom zouden we ook nu niet op een wonder kunnen hopen?

De opwekking uit de dood van Lazarus. Het is een lang verhaal dat ik u zojuist heb voorgelezen. En ik heb lang nagedacht wat ik het meest opvallende vond van dit verhaal. Natuurlijk is dat vooraleerst het wonder dat Jezus verricht. Het is het laatste wonder vóór Pasen, waarover wordt verteld in het Nieuwe Testament. Deze gebeurtenis zal zelfs Jezus lijden en sterven versnellen, want na afloop zijn de hogepriesters overtuigd van het gevaar van Jezus; nu zijn er immers nog meer mensen die achter hem aan lopen.

Vind ik dít aspect van het verhaal het meest spectaculair: Lazarus, die stinkend en wel, de windsels van zich afwerpend uit zijn graf komt? Of zijn het die kleine gebeurtenissen die daaraan voorafgaan die mij verwonderen? Zoals: waarom wachtte Jezus, voordat hij naar Bethanië ging om Lazarus te helpen? Martha verwijt het hem zelfs: als u hier eerder was geweest had u hem nog kunnen helpen. Uiteindelijk zal zij evenals haar zuster Maria in Hem geloven.
Maar voordat Jezus naar Lazarus ging wachtte Hij. Vreemd. Het lijkt wel of hij het erom doet: Lazarus is echt dood als Jezus komt. Nu Lazarus al vier dagen in zijn graf ligt, moet iedereen wel van zijn grootsheid overtuigd zijn als Jezus hem uit zijn graf opwekt. De naam Lazarus wordt eer aangedaan. Die naam betekent immers: God helpt. Iedereen die erbij was, en ook degenen die er later over hoorden, hadden het gevoel dat ze van een donkere tunnel in het licht waren gekomen. Ook wij mogen het weten: het wordt weer licht.

Of was het iets anders dat ik het meest opvallend vond in dit verhaal? Was het deze zinsnede: “ ... diep ontroerd sprak Jezus: Waar hebt Gij hem neergelegd? Zij zeiden Hem: Kom en zie Heer. Jezus begon te wenen, zodat de Joden zeiden: Zie eens hoe hij van Hem hield”. Jezus huilde ... Hoe vaak lezen we dat in het Nieuwe Testament? Maar twee keer. We lezen ook nog over Jezus’ tranen in Lucas 19; op de dag van Palmpasen, toen hij Jeruzalem binnen kwam en over haar huilde, alsof daar geen relatie was met God. Spoedig daarna zou hij de tempel schoonvegen. Maar nu, hier aan het graf van Lazarus, laat hij zijn tranen de vrije loop; hij treurt om zijn vriend. Van alles wat er in dit evangelie geschreven is, de opstanding van Lazarus zelf, het vreemde wachten van Jezus voordat hij naar zijn vriend ging, de klacht van Martha en Maria, is dit voor mij het meest aangrijpende. Jezus staat hier het dichtste bij mij. Die dood; die vervloekte dood! Jezus huilt. Zoals wij, als een dierbare ons is ontvallen of dreigt te ontvallen, wij schijnbaar uren en dagen redderen en zorgen, ineens overvallen worden door een buikkramp van opkomend verdriet. Onstuitbaar verdriet. Dat Jezus door de dood heen kan gaan, komt straks. Maar nu en hier is hij mens met ons.
In de krant wordt het onderzoek beschreven over ons geloof in wonderen; we hoorden het zojuist. En nu, in diezelfde krant lezen we over ons leven dat binnen een paar weken zo is veranderd; over de zieken en doden van het Coronavirus. Over de mensen die zich eenzaam of angstig voelen. En Jezus huilt. Hij huilt met ons. Om onze vriend. Én hij geeft ons zijn teken van eeuwig leven. Er zijn nog zoveel stenen die weggerold moeten worden.

Een wonderlijk verhaal. Net zoals de tekst van de eerste lezing uit Ezechiël: ‘Zo spreekt de Heer: Ik ga uw graven openen; in massa’s zal ik u uit uw graven wegvoeren en u brengen naar de grond van Israël.’
Een wonderverhaal uit het evangelie kijkt vooruit naar Jezus eigen opstanding. We gaan met Hem op weg naar Pasen. “Is dat echt gebeurd?”, vroeg me eens een kind uit groep drie, nadat ik een wonderverhaal uit de Bijbel had voorgelezen. “Is dat echt gebeurd?” Ik weet nog wat ik zei: “in het verhaal is het echt gebeurd” Nu denk ik: wonderen gebeuren in én buiten het verhaal. Overal zien we tekens van hoop, overal nieuwe initiatieven van hulp, veerkracht, troost, humor ook. Misschien moeten we een kind zijn om in een grenzeloos vertrouwen het hele verhaal van het wonder te begrijpen. En verwonderen ons dan, hoe wij door onze tranen heen, elkaar vinden. Ik hoorde dit gebed: ‘God, wij brengen onszelf bij U, opdat U ons opvangt als wij vallen. En wij weten dat wij niet uit U kunnen vallen, op geen enkel moment van ons bestaan.’
We verwonderen ons hoe ook wij, op weg naar Pasen, de naam van Lazarus eer aan doen: door God bemind. Biddend en hopend op een wonder, zijn wij allen Lazarus: stomdronken van geluk over de God die liefheeft.

.

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )