Beelduitzending

Beelduitzending

Viering mee- of terug­kijken via ons YouTube kanaal.

Pastoraal ontmoeten

jitsi meetDigitaal, maandag om 10.30 uur. Klik op blauw balkje en doe mee.

Aanmelden vieringen

H3EHoe aan te melden voor de vieringen en nieuwe corona-maatregelen.

Kerkradio & video

kerkomroep

Viering live of uit archief kijken of luisteren.

Info Coronavirus

corona

Berichtgeving omtrent het Corona­virus en ONLINE vieringen.

Bemoediging

bemoediging

Pagina met teksten, tekeningen en foto's ter bemoediging in Coronatijd.

Goede week

Vandaag in deze viering, lijkt het wel, alsof alles wat we normaal vieren met witte donderdag, niet gevierd kan worden. Onze gedachtenis aan het laatste avondmaal, de instelling van de eucharistie, de dienstbaarheid door de voetwassing, het ontbreekt allemaal materieel en fysiek.

Het coronavirus brengt veel lijden te weeg. Het tast veel aan, en dat heeft gevolgen voor de liturgie, ook op witte donderdag.

In het evangelie van vandaag zijn we er getuige van de laatste keer dat Jezus met zijn vrienden de Pesachmaaltijd houdt. Het is een spannend verhaal, omdat het een verhaal van geloof en twijfelende vriendschap is. Jezus gedenkt met zijn vrienden de bevrijding uit Egypte. (wat pastor Joska zojuist voor de kinderen uitlegde). In het Pesachmaal, gedenken we de trouw van God, die met het volk optrok uit de verdrukking en hen uiteindelijk nabij was. Jezus identificeert zich met dat verhaal. Hij trekt met zijn mensen op, hij ziet het lijden, neemt het in zich op en is nabij. Het is zijn menselijk lichaam, zijn menselijk bestaan onder ons, dat ten einde loopt. Hij brengt het naar voren: deel in mijn bestaan, ga de weg die ik ga, jullie zijn mijn vrienden.

Het is een maaltijd van liefde en vriendschap. Het is een spannende maaltijd, want zowel aan het begin van de maaltijd als erna, wijst Jezus er op dat hij verraden zal worden door een van zijn vrienden en ook zegt hij dat zij hem die nacht allemaal af zullen vallen. De dappere Petrus roept dan, dat hij zijn vriend niet zal afvallen, ik verlaat jou niet.

Tot voor een paar weken konden we dit verhaal lezen als: Jezus gaat de weg van het lijden en zijn vrienden zijn hem niet nabij, ontvluchten hem. We konden eenvoudigweg vinden dat Petrus eigenlijk een beetje een lafaard is . We zouden misschien zijn gedrag hebben samengevat met: Ja, in tijden van nood leert men zijn vrienden kennen, bedoelend dat vrienden vaak afhaken als er lijden is.
Nu, in en door de coronatijd ontstaat er - door onze eigen ervaringen - misschien een ander perspectief op de uitlatingen van Petrus.

Petrus, zijn uitspraken en zijn gedrag, geven goed weer wat dat behelst, omgaan met lijden van een ander. We komen het bij onszelf tegen in deze coronatijd. Niets liever willen we dan aanwezig zijn bij onze geliefden, bij onze naasten, vrienden. We willen hen niet verlaten. En tegelijkertijd willen we - uit zorg en angst- ook afstand houden. Niets liever dan te zorgen, dienen, delen, en tegelijkertijd de angstige innerlijke beweging van afstand. Het schept verwarring. Angst voor lijden houdt ons -terecht- tegen en tegelijkertijd is er het verlangen naar een goed leven met elkaar.
Petrus meldt eerst hartstochtelijk dat hij Jezus niet zal afvallen. Dat zegt hij niet uit gebrek aan zelfkennis, maar uit liefde. En als hij hem later verloochent zegt hij dat uit angst. En nog weer later - weten we- is hij daarover dan weer verdrietig.
en als we straks aan het einde van deze viering horen, dat de leerlingen in slaap zijn gevallen en Jezus zegt: Konden jullie niet eens een uur met mijn waken? dan denk ik dat de leerlingen niet uit onverschilligheid in slaap vielen, maar omdat ze moe waren. Zo gaat dat in een menselijke omgang met lijden, dat is een warboel aan afwegingen en emoties.

Dat is vriendschap en liefde in tijden van lijden, zo weten we nu. Je wilt elkaar nabij zijn en bent dat ook. Je kunt elkaar niet nabij zijn. Je wilt wel van alles betekenen voor elkaar, maar je wordt tegengehouden, vooral door een akelig virus, en door regels, en door angst, en door verdriet en door sociale afstand. Liefde leven en delen is niet het eenvoudige 'ik sta achter je', maar het is wikken en wegen in liefde, angst, verdriet. Dat is wat Petrus laat zien.

We keren terug naar de maaltijd. Jezus gedenkt, met zijn menselijke vrienden. Hij gedenkt dat er een weg van lijden is, waarin je met elkaar in liefde en vertwijfeling kunt delen, hopend op bevrijding. Hij doet dat vanuit het besef en de herinnering dat er een God is die ons trouw is, die ons begeleidt, die bij ons is. Hij doet dat evengoed uit verlangen naar God, hopend en gelovend dat deze er zal zijn.

In het Pesachmaal en in de eucharistie, herdenken we precies dat: dat we de liefde van God delen, in vertwijfeling en hoop, in lijden en liefde. We zijn deel van die geschiedenis van lijden en liefde. We verlangen naar haar en zijn aanwezigheid.

Daarom is het vandaag droevig dat we geen eucharistie kunnen vieren in levende lijve. We hadden dat graag aangeraakt. Maar we kunnen ook weten: uiteindelijk gaat het om het verlangen naar en de gedachtenis aan Gods liefde en trouw, die is en blijft, ook in tijden van lijden. Daarom vieren we ter gedachtenis aan hem.

Amen.

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )