Beelduitzending

Beelduitzending

Viering mee- of terug­kijken via ons YouTube kanaal.

Pastoraal ontmoeten

jitsi meetDigitaal, maandag om 10.30 uur. Klik op blauw balkje en doe mee.

Aanmelden vieringen

H3EHoe aan te melden voor de vieringen en nieuwe corona-maatregelen.

Kerkradio & video

kerkomroep

Viering live of uit archief kijken of luisteren.

Info Coronavirus

corona

Berichtgeving omtrent het Corona­virus en ONLINE vieringen.

Bemoediging

bemoediging

Pagina met teksten, tekeningen en foto's ter bemoediging in Coronatijd.

De beklemming was en is voelbaar. De opgeslotenheid. De deuren zijn dicht. Het verdriet. Enigszins het ongeloof. Dappere pogingen om elkaar te ontmoeten, het leven door te laten gaan. Je niet te laten opslokken door de eenzaamheid, onzekerheid over toekomst.
Zo kunnen we over de mannen en vrouwen van Jezus spreken als ze bij elkaar zijn. Ze missen Jezus. De hoop op zijn belofte lijkt verloren. Onze woorden, zoals we die hoorden aan het begin van de viering zijn vergelijkbaar. Ze gaan over gemis. Ze zeiden: ik kijk uit naar de dag dat nabijheid weer mogelijk is; je mist iemand om je gedachten en gevoelens mee te delen; in deze coronatijd merk je het gemis van al deze dingen.
Van Pasen naar Pinksteren. Vijftig dagen van hopen en wachten. Hoe velen van ons hadden tijdens de Paasjubel de tranen in de ogen: van vreugde, maar ook van verdriet. Net als de leerlingen een intense beleving van en verwondering over de verrijzenis, maar dan? ... en hoe nu verder? Hoe verlangden we naar uitkomst, troost voor onze tranen, inspiratie om verder te komen uit het afgesloten leven.

Toen de dag van Pinksteren aanbrak waren allen bijeen op dezelfde plaats. Er kwam iets van een vuur, een wind. Elk van wie er was ontving daarvan iets. Hoe verschillend de leerlingen ook zijn, met hun eigen geschiedenis, en herkomst, en taal, elk ontvangt een vuur ... een kracht, om uit te breken, op weg te gaan, ziel van God te zijn, niet alleen gelaten door hun Godsvriend maar vol kracht en levendigheid ... met oog op toekomst ... En zo bleek, in alle verschillen kon men elkaar verstaan.

Ergens hebben we allemaal een vermoeden van die Geest, die spiritus, inspiratie en kracht.

Het is de kracht die ons gegeven wordt in ontmoetingen, zo hoorden we van elkaar: een liefdevolle Grond van ons bestaan als we elkaar vertellen hoe het gaat. Als we elkaar moed inspreken, begeesteren. Als we elkaar troostende signalen sturen: een kaartje, een whatsappje. Als kinderen brieven schrijven aan hun grootouders, of tekeningen sturen.

We hebben er weet van, ze werd gezegd: door wat ons tegemoet treedt in de natuur, hoe de geur van de aarde ons kan betoveren, de groeiende gewassen, de pluizige bloemen ons verwonderen.

We ervaren de inspiratie in de muziek die we horen, of maken. Het bijeen zijn (letterlijk of op afstand) om samen plannen te smeden, oplossingen te verzinnen, ideeën op te doen. Als we eten, koken, wandelen, groeten.
De geest, zo zeiden we, is de hoop die we levend houden, om toekomst te scheppen, al doende, al gaande, al biddend.

De Geest opent het potdichte deksel, om handenklappend vol levenslust naar buiten te komen.

Het verkilde hart wordt gekoesterd, de hardheid verzacht.

Het Johannesevangelie verwoordt de komst van de Geest van God op nog andere wijze.
Met de gesloten vergrendelde deuren, op afstand van de beangstigende wereld, komt Jezus bij de leerlingen binnen. Hij wenst hen 'vrede'. Hij laat hen zien dat Hij het is, hij toont zijn gewonde lichaam. Dan blaast hij zijn adem over hen.

Binnen alles wat adembenemend is, binnen het gemis van geliefden, met de verwondingen die vele van ons hebben, de beperkingen en kwetsbaarheid van ons bestaan, ontvangen we de adem van God. De adem die doet leven te midden van vreemde tijden. Het is de adem die ons vult en doet gaan. Het is de wind van God die maakt dat we naar buiten kunnen gaan.

De dichte deuren van ons hart worden geopend. De deuren gaan vanwege corona nog niet letterlijk open, al denken sommigen van wel. Het is de vredevolle stem van Jezus die tot ons spreekt

Willen we die adem ontvangen? Jezus roept op te vergeven. Zijn adem, de Geest van God, die er was vanaf het begin, zal ons in de richting moeten sturen van de vrede.

Het omgekeerde van vrede gebeurt ons even vaak. Verstoorde relatie, geschonden aarde, uitsluiting van personen, gebrek aan aandacht voor anderen: ze verstoren de vrede van de Christus. Het is aan ons om de ontvangen adem van God verder te brengen.
Om troost te brengen als weten dat de troost van anderen ons adem geeft.
Om aandacht te geven, als we ervaren hoeveel kracht die ons brengt.
Om attent te blijven in kleine gebaren, als weten hoe goed de kleine dingen ons doen.
Om aan anderen te denken, als we van binnen verlangen dat er aan ons gedacht wordt (zoals Heleen zingt: Think of me). Als we weten dat elkaar ontmoeten, ideeën uitwisselen, muziek maken, bidden, ons moed geven, dan laat de Geest ons een gemeenschap van God bouwen en onderhouden. We staan niet stil, we zoeken nieuwe wegen.

Verandert de aarzelende tranende Paasjubel in een geïnspireerde Pinksterjubel? Gaan we schoorvoetend verder, of weten we van Geest die ons bezielt, die ons opent, in de liefde, in een klein gebaar, een adem, een tekst. Kom adem ons open. Zet ons op een weg.

We verwaaien wat ons bedrukt en ontvangen opnieuw de kracht van Zijn geest. In liefde, in toekomst, in verlangen. In dank. Laten we jubelen.

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )