Overweging Willibrord zondag – 7 november 2021 – Joska van der Meer

Jesaja 52:7-10 Marcus 16:15-20

7 november 2021 - pastor Joska van der Meer

 

Het slot van het Marcus evangelie eindigt als een klassieke symfonie: eerst een paar keer
een bijna slotakkoorden, die de spanning opbouwen voor het echte slotakkoord.
Oorspronkelijk eindigt het Marcusevangelie met de vrouwen die zo verbijsterd zijn over de
verrijzenis van Jezus dat ze, bevangen door angst en schrik tegen niemand iets zeggen.
Als dat het einde was geweest zaten we hier nu niet, want wie had ons dan het Paasmysterie
verteld?

Latere handschriften voegden vanwege die onlogica een paar slotakkoorden toe.
Jezus verschijnt aan Maria Magdalena, maar als ze daarover verteld wordt ze niet geloofd.
Hetzelfde overkomt twee leerlingen die buiten de stad aan het wandelen zijn, maar ook zij
worden niet geloofd. Tenslotte, zo staat er, verschijnt Jezus aan de elf. Hij verwijt hen eerst
hun ongeloof en hun halsstarrigheid. Pas daarna volgen de woorden die we zojuist hoorden:
Trek heel de wereld rond en maak aan ieder schepsel het goede nieuws bekend! En het
echte slotakkoord: Jezus wordt ten hemel opgenomen en de leerlingen gaan op weg om
overal het nieuws bekend te maken.

Ze krijgen dus dezelfde opdracht en zullen zelf hun eigen ongeloof en halsstarrigheid nog
vaak tegenkomen! Maar gelukkig helpt de Heer hen hierbij en vinden ze tekenen om hun
hun verkondiging kracht bij te zetten.

Zo gaat het eeuwen door, en bereikt het goede nieuws met Willlibrord ook ons land. Daarna
hebben vele broeders en zusters in ordes en congregaties en gewone eenvoudige vrome
mannen en vrouwen hun geloof doorgegeven. Tot nu.

Wij staan, denk ik, dichter bij het verhaal van Jesaja. Het decor lijkt meer op dat van ons nu.
Jesaja profeteert te midden van de puinhopen van Jeruzalem, de tempel, het religieuze
centrum is met de grond gelijk gemaakt. Het doet denken aan de foto in de krant deze week,
van een priester in Irak, te midden van zijn verwoeste kerk. Veel van zijn parochianen zijn
inmiddels gevlucht, en wonen nu bijvoorbeeld hier in Dukenburg.

Of de puinhoop die alarmerender klimaatberichten laten zien, nu die tijdens de klimmaattop
volop aandacht krijgen. Of de geremdheid in ons sociale leven door opnieuw maatregelen
die ons meer op afstand van elkaar zetten: stoelen op 1,5 m, geen glimlach meer te zien
door het mondkapje.

Te midden van de puinen van Jeruzalem kijkt Jesaja rond en ziet de voeten van de
vreugdebode huppelend de berg af komen.

De torenwachters zien het als eersten: zij dus die zich bewust zo hoog hebben opgesteld om
het snel te kunnen zien. Bij de aanblik barsten ze los in jubel, als een wave trekt het goede
nieuws vervolgens door de stad… de Heer is teruggekeerd naar Sion! Jezus is verrezen!
Zou er zulk goed nieuws ook nog te bespeuren zijn te midden van de puinen van onze tijd?
Ik doe een poging om als torenwachter rond te kijken, om te zien of ergens ook nu zo’n
vreugdebode aan komt huppelen. Dat is geen makkelijke opdracht. Die torenwachters zagen
ook tijden niets bijzonders en zie dan maar eens wakker en alert te blijven!

Slecht nieuws krijgt meer aandacht. Op de foto in de krant staat priester Behnam Benoka
voor zijn verwoeste kerk. Maar in de tekst ernaast zegt hij, op de vraag waarom hij toch in de
regio blijft:

Sommige mensen kunnen niet vluchten , voor hen moet ik er zijn. Het is mijn heilige
missie. Het voelt alsof de Iraakse overheid en de rest van de wereld ons in de steek
laat, maar er moet vrede bewerkstelligd worden en daar wil ik bij helpen. Maar ik
blijf hier, ik zie het als mijn roeping om
Bij nieuws over de moeizame klimaattop in Glasgow staan ook drie portretten van twintigers
die zich inzetten voor een beter klimaat: Richard Matey uit Ghana, Ivy Kockelkorn uit
Nederland, Jacinta Hamley uit Noord Ierland. Alle drie ervaren ze de gevolgen van het
veranderende klimaat in het verdwijnen van een dorp in zee, in overstromingen en extreem
weer. Jacinta zegt:

Er moet meer actie komen tegen de klimaatcrisis. Daarom ben ik naar Glasgow
gekomen. Hier kan ik mijn lokale perspectief afstemmen met wat er met mensen
over de hele wereld gebeurt. Uiteindelijk gaat het tijdens de klimaattop om het
menselijke aspect. Sommige leiders ontmenselijken de crisis, maar klimaatactie komt
voort uit compassie. Als mensen compassie gaan voelen, vinden ze vanzelf de beste
manier om betrokken te raken.

De vreugdebode echt dichtbij huis ontdekken is vaak nog het moeilijkste. Wie hebben nog
goede ideeën om binnen de noodzakelijke maatregelen toch zoveel mogelijk sociaal contact
te behouden? Om toch iets te kunnen blijven vieren ? Gelukkig zijn die er ook nog:

Jenny van Tilborg vertelt:
Ik stond op het punt om het verrassingsfeestje voor de 60 e verjaardag van mijn man
af te blazen, toen mijn zus zei: misschien kun je de groep in drieën splitsen?
Gelukkig, ze zijn er ook nu nog zulke vreugdebodes!
Ze zijn er, nog steeds, mensen die de verbinding maken, die zich daadwerkelijk inzetten voor
vrede, gerechtigheid en behoud van de schepping, die op allerlei manieren het Rijk van God
zichtbaar maken.

Laten we als torenwachters blijven speuren naar de huppelende voeten van zulke
vreugdebodes, als troost en bemoediging, als teken van hoop te midden van de puinen.
En eenmaal gespot, vertel het dan vooral door. Dat is waar het slottakkoord van het
Marcusevangelie ons toe oproept: barst los in jubel, allen tesamen!

Trek de hele wereld rond en maak aan ieder schepsel het goede nieuws bekend!
Van de week zag ik hier een mooi voorbeeld van bij de Konferentie Nederlandse Religieuzen
(KNR) De oversten van alle ordes en congregaties waren bij elkaar. Zichtbaar was de
verscheidenheid van mensen die hun leven besteden aan het verspreiden van het evangelie.
Onder hen ook de missionarissen, paters, broeders en zusters die hiervoor de wijde wereld
introkken. Nu zijn de meesten oud en terug in Nederland. Nu vertalen ze de oproep oa in het
uitdelen van een jaarlijkse waarderingsprijs. Ik vertel over die uitreiking, vanwege de manier
waarop in het vizier gekregen vreugdebodes in de spotlights hebben gezet (en dus niet
omdat we dit jaar zelf bij de genomineerden op het podium stonden).

Haast verontschuldigend, dat er maar één de hoofdprijs kon krijgen, zonder tromgeroffel en
trompetgeschal werd helemaal aan het einde, snel die prijs uitgereikt. Daarvoor werd juist
ieder initiatief, hoe klein en bescheiden ook, in de spotlight gezet en stak men voor ieder de
loftrompet met een in een oorkonde vastgelegde waarderende tekst.
Het liet zien dat ook wat klein of heel gewoon is, van grote betekenis kan zijn.

Dus ook wij, ieder van ons hier, als we maar een kleine vreugdebode zijn, als we denken aan
een bloemetje, elkaar een blijk van waardering geven, elkaar vertellen over tekenen van
vrede en vreugde om ons heen….
Hoe klinkt ons persoonlijk slotakkoord?
Het mag best een paar keer ingezet en toch weer teruggetrokken worden door ongeloof en
moedeloosheid. Maar ik hoop en bid dat het ons lukt uit te komen bij een echt slotakkoord
dat goed nieuws verdient: dat we, hoe dan ook, het verder de wereld in brengen!
We moge ons daarbij gedragen weten door de steun van God!
Zet u mee in?
Om te beginnen met de woorden van de geloofsbelijdenis?

Geplaatst in Preken.